პოლიტიკა
„საქართველო ამერიკის სტრატეგიული პარტნიორი კი არა, პლაცდარმია, იმისათვის, რომ რუსეთი დაშალოს“ - ფრიდონ ინჯია
„საქართველო ამერიკის სტრატეგიული პარტნიორი კი არა, პლაცდარმია, იმისათვის, რომ რუსეთი დაშალოს“ - ფრიდონ ინჯია

საქართველოში პოლიტიკის მთავარ გამოწვევად გარე ძალების ოცნებების ახდენის ნაცვლად ქართული ინტერესების დაცვა იქცა. პარლამენტსა და  თვითმმართველობის ორგანოებში სკამებმორგებულ ულტრალიბერალ პოლიტიკოსებს შორის მოხვედრილ მცირერიცხოვან „პატრიოტებს“ კონსერვატიული უმრავლესობის განწყობების მაქსიმალური მხარდაჭერა ევალებათ. „პატრიოტთა ალიანსი“, რომელმაც ნაც.რეჟიმის პოლიტიკურ მესაფლავეობაში უდიდესი როლი შეასრულა,  „ოცნების“ მთავარ შეცდომად  კოჰაბიტაციას მიიჩნევს და ხელისუფლებას დასავლეთიდან წამოსული დირექტივების ბრმა აღსრულებაში ადანაშაულებს.

განაპირობა თუ არა ხელისუფლების მარიონეტობამ და საგარეო პოლიტიკამ ქვეყანაში სოციალურ-ეკონომიკური პრობლემების გამწვავება? როგორ შეძლებს ალიანსი მეოთხე პოზიციიდან ქვეყნის და ქალაქის წინაშე მდგარი პრობლემების გადაწყვეტას? რას თვლიან ისინი  ხელისუფლების მთავარი შეცდომად? როგორ უნდა მოხდეს მცირე და საშუალო ბიზნესის განვითარება და ახალი სამუშაო ადგილების შექმნა? არის თუ არა ამერიკა საქართველოს რეალური სტრატეგიული პარტნიორი? რა საფრთხე ემუქრება საქართველოს კატალონიის დამოუკიდებლობის გამოცხადების შემთხვევაში? - ამ და სხვა პოლიტიკურ-ეკონომიკურ საკითხებზე Sazogadoeba.ge-ს „პატრიოტთა ალიანსის“ ერთ-ერთი ლიდერი, თბილისის საკრებულოს ახლადარჩეული დეპუტატი, ფრიდონ ინჯია ესაუბრება:

-ბატონო ფრიდონ, როგორ შეაფასებდით თვითმმართველობის არჩევნების შედეგებს? რა შთაბეჭდილება დაგრჩათ ზოგადად პროცესიდან?

-საპარლამენტო არჩევნებთან  შედარებით  „პატრიოტთა ალიანსმა“ 1,65%-ით უკეთესი შედეგი აჩვენა. ას კაცამდე მაჟოროტარი არის გაყვანილი, ბორჯომში საკრებულო, პრაქტიკულად, მოვიგეთ და მერის არჩევნების მეორე ტურსაც მოვიგებთ.  ბორჯომის რაიონი „პატრიოტების“ იქნება მაშინ, როდესაც  ყველა რაიონი თიანეთის გარდა,  „ოცნებამ” მოიგო.  მეოთხეზე გასული პარტიაა, დანარჩენებმა 3% ვერ გადალახეს, გარდა ლეიბორისტებისა და შესაბამისად, ფინანსირება არ ექნებათ არც ერთ სხვა პარტიას, მათ შორის,  ბურჯანაძის პარტიას.

ლეიბორისტები და ბურჯანაძის პარტია ხელისუფლებას არჩევნების ტოტალურ გაყალბებაში ადანაშაულებენ…

- არ ვიცი, ვერ გეტყვით,  შეიძლება იყო გაყალბებაც, მაგრამ არ მგონია, ამას მასშტაბური ხასიათი ჰქონოდეს. მაგალითად, მარტვილში არავის  გაუყალბებია, არც იყო ამის მცდელობა, მაგრამ შეიძლება სხვაგან ასე არ იყო, ცოტა რაღაცეები ყველგან ხდება ხოლმე...რაც შეეხება ირმა ინაშვილს, მას ნამდვილად გაუყალბეს და ეს მაღალ დონეზე იყო ორგანიზებული. ამით იმის თქმა არ მინდა, რომ არჩევნებს მოიგებდა, მაგრამ ის პროცენტები, რომელიც მას ერგო, გაყალბებულია. ჩემი აზრით, პარტიას ორჯერ მეტი ხმა უნდა ჰქონოდა მიღებული.

თუმცა, არჩევნების სრული შეფასება მაშინ ხდება, როდესაც სასტარტო პირობები ყველასთვის ერთნაირია. ვისაც ფული აქვს, შეკვეთასაც ის აძლევს, ეს იქნება საეთერო დრო, ბანერები თუ   ხელფასები, ჩვენ ამის საშუალება სრული მასშტაბით არ გვქონდა. სანამ  საარჩევნო კანონმდებლობა მაღალ დონეზე არ იქნება, მეორე ივანიშვილი უნდა დაიბადოს, რომ არჩევნები მოიგოს.

გამსახურდიას ხელისუფლების შემდეგ, სულ არათანაბარი საარჩევნო გარემოა. კომისიის წევრთა რაოდენობის მხრივ, უპირატესობა მმართველ პარტიას აქვს, რაც ძალიან სამწუხაროა. კომისიის თავმჯდომარეს ასეთი შეუზღუდავი უფლებები არასდროს ჰქონია. 

აქტიურად ხდებოდა ასევე ადმინისტრაციული რესურსის გამოყენება. ამომრჩეველი დღეს ისეთ მძიმე მდგომარეობაშია, დიდი წნეხი და უბედურება არ სჭირდება იმისათვის, რომ მთავრობის მორჩილი იყოს. ახლა რაც ხდება ლართან მიმართებაში, ეს ხომ კატასტროფაა.

- ალეკო ელისაშვილის ფაქტორს და იმ შედეგს, რაც მან დადო არჩევნებში, როგორ ახსნით?

ელისაშვილს ნაცები ეხმარებიან, და ეს დღეს არ  დაწყებულა. კავკასიის ეთერში რომ ამბავი ატეხეს და „მართლმადიდებელ მშობელთა კავშირის“ წევრები დააპატიმრეს, ერთ-ერთი მათგანი ჩვენი თანამშრომლის, ზურა ზუმბაძის შვილი იყო. მან  ოთხნახევარი წელი გაატარა ციხეში, იმის შვილებს ჩვენ ბაბუასთან ერთად ვზრდიდით. ელისაშვილის ჩვენებით ჩასვეს ისინი ციხეში, ის ცალსახად ნაცების პროექტია.

„ნაციონალებს“ და „ევროპულ საქართველოს“ მე არ ვყოფ, ისინი ერთნი არიან, მათ ხელშია დიდი ფინანსური რესურსი, რამდენიმე ათეული არასამთავრობო ორგანიზაცია თავიანთი გრანტებით და დაფინანსებებით. საყურადღებოა ის ფაქტი,  რომ როგორც კი ნაციონალებმა სახელისუფლებო ბერკეტი დაკარგეს, 31 არასამთავრობო ორგანიზაცია შექმნეს. 

მედია ორ ნაწილად არის გაყოფილი. ძირითადი სატელევიზიო არხები და პრესა წინა ხელისუფლებისაა, რამდენიმე არხი - მთავრობის, ნამდვილი ოპოზიციური სპექტრისთვის კი ადგილი არ არის.  

თუმცა,  „პატრიოტთა ალიანსს“  ტელეარხი „ობიექტივი“ გააჩნია...

- ეს არ არის პარტიის არხი, თუმცა მისი დამფუძნებლები დღეს პარტიის ლიდერები არიან. განსხვავება ობიექტივსა და სხვა არხებს შორის ისაა, რომ ობიექტივზე, პრაქტიკულად, თუ ქვას არ ისვრის, ნებისმიერს შეუძლია მივიდეს და მიიღოს საეთერო დრო, ილაპარაკოს საკუთარ შეხედულებებზე, აკრიტიკოს ხელისუფლებაც და ოპოზიციაც. სხვა ტელევიზიებში ასე ადვილად ვერ მოხვდები, მაგრამ აქ ამის საშუალება ნებისმიერი შეხედულების მქონე, სარედაქციო ჯგუფისგან განსხვავებულად მოაზროვნე ადამიანებისთვის არსებობს. ეს არის მთავარი განსხვავება.

- ახლო წარსულისგან განსხვავებით, დღეს სახელმწიფო  ტერორს  არ ახორციელებს, თუმცა, თქვენ ბრძანეთ, რომ გამსახურდიას გარდა, არჩევნების საკითხში ყველა ხელისუფლება სცოდავდა. რითია ეს გამოწვეული, როგორ ფიქრობთ?

-ჯერ ერთი, ეს ჩვენი მენტალიტეტის ბრალია, დემოკრატიისა და საარჩევნო კულტურისგან კიდევ შორს ვართ. მეორეც, შევარდნაძის პერიოდიდან მოყოლებული არჩევნებში სულ ერთი და იგივე პოლიტიკოსები მონაწილეობდნენ, „მოქალაქეთა კავშირიდან“  ნაც. მოძრაობაში გადავიდნენ და ახლაც ძალიან კარგად არიან კოჰაბიტირებულები, სრულიად თავისუფლად აკეთებენ და ამბობენ იმას, რაც უნდათ, მაგრამ ის დანაშაულებები, რაც ჰქონდათ, ყველაფერი ჩამოერეცხათ. ერთი და იგივე ხალხი იცვლის პოლიტიკურ ორგანიზაციებს, თუ დასჭირდათ, სახელს კიდევ შეიცვლიან.  ეს მანამ გაგრძელდება, სანამ დამნაშავე დასჯილი არ იქნება, ეს იქნება ჯფუფი, პარტია თუ პიროვნება.

-ხედავთ დღეს ძალას, რომელიც დამნაშავეთა ჯგუფს პასუხს მოსთხოვს ყველა ჩადენილ ქმედებაზე?

-როცა სასამართლო დამოუკიდებელი იქნება, ყველაფერი თავის ადგილზე დადგება. საკონსტიტუციო სასამართლო ცალი თვალით გვერდზე იყურება, ფიქრობს, რა მოეწონება დღევანდელ მთავრობას. მიუხედავად იმისა, რომ  საკონსტიტუციო სასამართლოს წევრები 10 წლით ირჩევიან და შეუძლიათ ორი მთავრობა „მოიცვალონ“, მიკერძოებულები არიან.

რა მიგაჩნიათ მაინც „ქართული ოცნების“ მთავარ შეცდომად?

- პირველ რიგში, ეს მოგონილი კოჰაბიტაცია, მეორე - ორმაგი სტანდარტი. როცა, შეიძლება ერთი დასაჯონ კონკრეტულ ქმედების გამო, მაგრამ იმავე ქმედებაზე მეორეს არაფერი უთხრან.  სასამართლოს სისტემაში, გამოძიებასა და  ეკონომიკაში არაპროფესიონალიზმი მძვინვარებს. ის გამარჯვება, რომელსაც ქართველმა ხალხმა სისხლის ღვრის გარეშე მიაღწია 2012 წელს, „ქართული ოცნების“ მესვეურებმა ვერ შეირგეს, მინიჭებული უფლებები ვერ გამოიყენეს, ოკეანის გაღმა ყურება დაიწყეს და დასავლეთს ჩამოეკიდნენ, ხოლო ის, ვინც ქართველ ხალხს ეს გამარჯვება მოუტანა, ავანსცენიდან გაუშვეს. დარწმუნებული ვარ, რომ ივანიშვილს თავისი ნებით არ დაუტოვებია ხელისუფლება - მას ან უთხრეს, ან მიანიშნეს, - წადიო, ან საქმის საკუთარი შეხედულებისამებრ გაკეთების საშუალება არ მისცეს.

- მაგრამ მას ხომ ისედაც გადაწყვეტილი ჰქონდა წასვლა, ეს მოსვლისთანავე განაცხადა...

-კი, გადაწყვეტილი ჰქონდა, მაგრამ ხუთი წლის შემდეგ. მას ჰქონდა გეგმა, რომელსაც აჟღერებდა, ეუბნებოდა ქართველ ხალხს, რა იქნებოდა პირველ, მეორე, მესამე და ა.შ. წლებში. მან ამ წლებზე აიღო პასუხისმგებლობა, მაგრამ მერე უცებ დატოვა თანამდებობა. რატომ? სავარაუდოდ, მას საკუთარი გეგმების განხორციელების საშუალება არ მისცეს...

- თუმცა, ამბობენ, რომ ის დღემდე მართავს ქვეყანას კულუარებიდან...

- რას ნიშნავს, კულუარებიდან? თანამდებობაზე იყო და სამართავად ყველა საშუალება ჰქონდა. ახლა კულუარებიდან რა ლოგიკით უნდა მართოს? ან მის დირექტივებს რა ძალა შეიძლება ჰქონდეს? ან მინისტრებმა რატომ უნდა ამართინონ თავი? თუ რამე არ მოსწონთ, ხომ აქვთ შესაბამისი უფლებამოსილება? შეუძლიათ თვითონვე მიიღონ გადაწყვეტილება, ხოლო თუ ამ გადაწყვეტილების აღსრულების საშუალებას არ აძლევენ, საერთოდ უნდა დატოვონ თანამდებობა. ასე მოიქცა, ალბათ, ივანიშვილი და ამ ვითარებაში, მე ვფიქრობ, ეს სწორი გადაწყვეტილება იყო.

- პატრიოტთა ალიანსს“ ივანიშვილის სატელიტობაში ადანაშაულებენ,  ეს აზრი პარტიის ლიდერების მიერ ივანიშვილისადმი გამოხატულ გარკვეულ სიმპათიებს ხომ არ უკავშირდება?

- „პატრიოტთა ალიანსის” სატელიტად გამოცხადება გარე ძალების დავალებაა, რადგანაც  ნამდვილად ქართული ძალაა. რაში გამოიხატება სატელიტობა?  ვთქვათ და არის,  რა მიიღო ამით? სატელიტი პარტია იყო „ქრისტიან-დემოკრატები“, მახსოვს, ეს პარტია „ნაციონალებმა“ ნოლიდან შეაკოწიწეს. „პატრიოტთა ალიანსი“ კი არავის შეუკოწიწებია, ივანიშვილს მის შექმნაში არავითარი წვლილი არ მიუძღვის. ალიანსმა გადამწყვეტი როლი ითამაშა, რომ „ოცნება“ ხელისუფლებაში მოსულიყო. რომ არა ამ პარტიის წარმომადგენლები, დღევანდელი სახელისუფლებო პარტია უმრავლესობით ვერ მოვიდოდა. ეს სწორედ ამ პარტიის უდიდესი დამსახურებაა.

რაც შეეხება ივანიშვილს, მე მისი ადვოკატი არ ვარ და არც მინდა, რომ ჩემ მიერ გამოთქმული ჩემივე მოსაზრება ასე იყოს აღქმული. მე ფაქტებით ვსაუბრობ მხოლოდ.  20 წელია ის აფინანსებს საქართველოს, მილიარდნახევარი აქვს ქველმოქმედებაში დახარჯული, ეს, დაახლოებით, წელიწადში 75 მილიონია. ამ კაცმა მგლის ხახიდან ამოიღო ფული, გაჩუქა და არაფერი წაუღია უკან. დღემდე ამავეს აკეთებს. გადასცეს ტერიტორია სიმბოლურ 1 ლარად იმისთვის, რომ განეხორციელებინა რამდენიმე მილიონიანი, თუნდაც, 1 მილიონიანი ინვესტიცია. ახლა წარმოვიდგინოთ, ამერიკას რომ ეთხოვა იგივე ტერიტორია, ხომ გადასცემდნენ უპრობლემოდ? არა მარტო ავტოსადგომს, ტანკების დასაყენებელ ადგილსაც გამოუყოფდნენ. მთავარია, ამერიკამ რამე მოინდომოს და ერთი ჯიბიდან მეორეში გადაისვამს ხელისუფლებას. იცით, რამდენი აქვს ამერიკას საქართველოსთვის დახარჯული წლების განმავლობაში? ინფორმაციის თავისუფლების განვითარების ინსტიტუტის (IDFI) მონაცემების მიხედვით, 1995-დან 2015 წლის ჩათვლით, ამერიკა საქართველოს 912 მილიონით დაეხმარა, თუ მივუმატებთ 2016 წელსაც, მაქსიმუმ, გამოვიდეს 950 მილიონი აშშ დოლარი, აქედან 30% უკან აქვს წაღებული.  ამ პერიოდში კი ერთ ადამიანს, ბიძინა ივანიშვილს მილიარდნახევარი აქვს დახარჯული, იქნება ეს სტიპენდიები, ხიდები, ავტომობილები თუ სხვა... შეიძლება 950 მილიონისა და მილიარდნახევრის შედარება ერთმანეთთან? ამასთან, უნდა ითქვას, რომ აშშ-ს მიერ გამოყოფილი თანხები იხარჯებოდა ამერიკის შეხედულებისამებრ. ანუ ფულს მოჰყვებოდა დირექტივაც. მიუხედავად იმისა, რომ ერთ კაცს გაცილებით მეტი აქვს გაკეთებული ჩვენი ქვეყნისთვის, ვიდრე ოკეანის გაღმა მდებარე მთელ სახელმწიფოს, ეს უკანასკნელი გაცილებით მეტი უფლებებით სარგებლობს ჩვენთან, ვიდრე ჩვენივე ქვეყნის მოქალაქე. კიდევ ერთხელ ვკითხულობ, რას იზამდნენ, ამერიკას რომ ეთხოვა ამ ტერიტორიაზე ტანკების სადგომის გამოყოფა? რა თქმა უნდა, მაშინვე დათანხმდებოდნენ და გრიალ-გრიალით შეაყვანინებდნენ.

-„პატრიოტთა ალიანსიდან“ თბილისის საკრებულოში მხოლოდ თქვენ და პარტიის პოლიტიკური მდივანი გოჩა თევდორაძე მოხვდით. როგორ აპირებთ თქვენი გეგმების განხორციელებას მაშინ, როდესაც ორი პირით ფრაქციისაც ვერ ჩამოაყალიბებთ?

- რაც არ უნდა კარგი გეგმები  წარვადგინოთ, თუ უმრავლესობას შენი წინადადება არ მოეწონება, არ მიიღებს და მორჩა. პირადად მე ყველაფერს გავაკეთებ იმისათვის, რომ ჩემი  წინადადებები მისაღები იყოს უმრავლესობისთვის  და რაც მთავარია, ქალაქისთვის. ისეთი პროექტები უნდა შევთავაზოთ, რომ უარი ვერ თქვან, ეს არის ჩვენი ამოცანა.

ერთ-ერთი ყველაზე მტკივნეული ქართული საზოგადოებისთვის არის მიწის საკითხი. ხელისუფლება ამბობს, რომ მიწას არ ყიდის. მართალია კონსტიტუციაში წერია, რომ მიწა უცხო ქვეყნის მოქალაქეებზე არ გაიყიდება, მაგრამ გამონაკლის შემთხვევებს დაარეგულირებს ორგანული კანონი. როგორ ფიქრობთ, ხელისუფლება იტყუება და ორგანული კანონის სახით ხვრელი დატოვა კანონმდებლობაში?

- რა თქმა უნდა, ორგანულ კანონს იღებს 76 ხმა და დამთავრდა ამით ყველაფერი. მიწის გაყიდვა დაუშვებელია. ასეთ პატარა ქვეყანას  რა გასაყიდი  მიწა უნდა ჰქონდეს, სადაა საქართველოში გასაყიდი და გასასხვისებელი მიწა? მაგალითად, აფხაზეთი, საქართველოს ეს პატარა ნაწილი, ყველაფერს აკეთებს იმისათვის, რომ მიწა არ გაყიდოს და მიხარია, რადგან ის აფხაზებისა და ქართველების საერთო მიწაა, ის ჩემიცაა, შენიცაა, აფხაზებისაცაა..

- ქალაქში როგორც იტყვიან, სასუნთქი არ არის, მანქანის ზღვარგადასული გამონაბოლქვისგან უამრავი დაავადება ჩნდება. როგორ გესახებათ ამ პრობლემის მოგვარება?

- დიახ, გეთანხმებით, საჭიროა ქალაქში არსებული ტრანსპორტის ნელ-ნელა ელექტრომობილებით ჩანაცვლება. მე მათ წავახალისებდი, სხვადასხვაგვარ შეღავათებს დავუწესებდი, განვტვირთავდი ქალაქს...

მაგრამ საწვავის გამო ომებია გაჩაღებული მსოფლიოში, სუპერსახელმწიფოები არიან თავად ჩართული ამ პროცესებში, მოგცემენ კი უფლებას?

-კი, ეგ არის, დიდი კომპანიებს არ აწყობთ, მაგრამ პატარა ქვეყანაში ეს შეიძლება უფრო იოლად განხორციელდეს. არსებობს ქვეყნები, სადაც ელექტრომობილები მრავლადაა უკვე.

გარდა ამისა, აუცილებელია ხალხის ეკონომიკური სიდუხჭირიდან გამოყვანა. სამუშაო ადგილების, პროდუქციის შექმნის და რეალიზაციის საკითხია სასწრაფოდ გადასაწყვეტი. სამუშაო ადგილები მაშინ ჩნდება, როდესაც ქვეყანაში რაღაც იქმნება.  მთავრობას კვოტები უნდა ჰქონდეს და პროდუქციის საზღვარგარეთ გატანა შეძლოს. ეს ბევრ საკითხს მოაგვარებს.

- საშუალო და მცირე ბიზნესი კატასტროფულად მაღალი საბანკო საპროცენტო განაკვეთების პირობებში როგორ უნდა განვითარდეს?

- ესეც ძალიან მნიშვნელოვანი საკითხია, თუ არ იქნება საშუალო ფენა და ბიზნესს ხელშეწყობა არ ექნება, ქვეყანას არაფერი ეშველება. აქ პირველ რიგში, სახელმწიფომ უნდა აიღოს თავის თავზე საგადასახადო პოლიტიკა.  რამდენიმე საათში შეზღუდული პასუხისმგებლობის საწარმოს რომ დაარეგისტრირებ, ეს არაფერს ნიშნავს. მთავარია, რომ ადამიანს ბიზნესის დასაწყებად  თანხა ჰქონდეს. ამისათვის მას საგადასახადო შეღავათები უნდა დაუწესდეს. გადასახადები ცოტათი ნაკლები რომ იყოს, სამუშაო ადგილებიც შეიქმნება. ყველაფერი ერთმანეთზეა დამოკიდებული. უმნიშვნელოვანესია სადაზღვევო სისტემა. მე, მაგალითად, მუშახელისთვის სავალდებულო საოჯახო დაზღვევას შემოვიღებდი. სამაგიეროდ, საწარმოებს შეღავათს მივცემდი, შევუმცირებდი საშემოსავლო გადასახადს, თუნდაც, 1%-ით, ან სხვა ფორმით დავეხმარებოდი.  ეს ყველაფერი დათვლადია, ამისათვის  ეკონომიკის სამინისტრო არსებობს. მივიღებთ ორმაგ მოგებას: მუშა-მოსამსახურე დაზღვეული იქნება და ბიუჯეტის ხარჯები დაიზოგება. ეს გადაწყვეტილება სახელმწიფოს გამოუთავისუფლებს დაზღვეულების ნაწილს. ახლა რა ხდება? სამედიცინო დაწესებულებებმა იციან, რომ კონკრეტული პაციენტის რეანიმაციაში მოთავსებისთვის ფულს გადაუხდიან. ამიტომ, პაციენტს სჭირდება თუ არა, 5 დღეს მაინც აყურყუტებენ რეანიმაციაში.

თუ  მეწარმეს საგადასახადო შეღავათები ექნება, მეტი მუშახელი ეყოლება, ექნება სადაზღვევო სისტემა, სახელმწიფო დაზოგავს ფულს და მოაგვარებს უმუშევრობის პრობლემას. იმისთვის, რომ მეწარმე იყოს ძლიერი, სახელმწიფო მას ფინანსურადაც უნდა დაუდგეს გვერდში. უნდა მისცეს შეღავათიანი სესხი, მაგალითად, 5%-დე, სამაგიეროდ, ის შექმნის სამუშაო ადგილებს.

სახელმწიფოს მიერ აღებული გრძელვადიანი სესხებით კონკრეტული პრობლემების გადაწყვეტა რომ ვერ ხერხდება,  ამას წლებია, ვხედავთ. სესხები გვემატება და გვემატება. რაოდენობამ 16 მილიარდს მიაღწია უკვე. ამ თანხით კი მხოლოდ იმ ბიზნესის დაფინანსება ხერხდება, რომელიც, კონკრეტული ჯგუფის აზრით, მომგებიანია. ამ დროს, შესაძლოა,  სულაც არ იყოს მომგებიანი. ვფიქრობ, ყველასთვის თანაბარი საშუალება უნდა არსებობდეს ბიზნესის დასაწყებად.  შესაძლოა, სწორედ ერთი შეხედვით წამგებიანი ბიზნესი აღმოჩნდეს მომგებიანი.

იქმნება ტრანსნაციონალური კომპანიები, დიდი სუპერმარკეტები და ა.შ. სახელმწიფო ამას ხელს უწყობს, თუმცა მცირე ბიზნესი  ყურადღების მიღმა რჩება. წვრილ მეწარმეებს აუცილებლად უნდა მიეცეთ განვითარების შესაძლებლობა. დიდი კომპანიები კარგია, მაგრამ რა დააშავეს ინდივიდებმა, რომელთაც საქმის კეთების სურვილიც აქვთ და უნარიც. განსაკუთრებით მნიშვნელოვანია ამ მიმართულების განვითარება რეგიონებში. საზოგადოება მუდმივად უნდა ქმნიდეს რაღაცას, მუდმივად აშენებდეს, მუდმივად ანვითარებდეს...  ამისთვის კი სახელმწიფომ მაქსიმალურად უნდა იზრუნოს, დააინტერესოს მეწარმე, გაუკეთოს შეღავათები, აღმოუჩინოს რაიმე ტიპის მხარდაჭერა და ა.შ.

-რატომ არ ხდება ეკონომიკური პოლიტიკის გადახედვა, პოლიტიკური ნება არ არსებობს ამისთვის?

- მე უფრო არაპროფესიონალიზმის ბრალი მგონია.  მაინცდამაინც დიდი სუპერმარკეტების შექმნა ურჩევნიათ, ამ დროს კი წვრილი საწარმოები და მაღაზიები იხურება, ტრანსნაციონალური კომპანიები ყველაფერს ისრუტავენ. სანამ დასაქმების პოლიტიკა არ გვექნება, ქვეყანას არაფერი ეშველება. თურქეთში გადახვალ და ჩაის ბუჩქი არ არის, რომ არ იკრიფებოდეს, საქართველოში კი ჩაის პლანტაციები გაველურებულია და გვიმრით არის დაფარული. რამ განაპირობა ეს? პირველ რიგში ჩვენმა საგარეო პოლიტიკამ.

-მოსკოვში „პატრიოტთა ალიანსის“ ლიდერების ვიზიტს  საზოგადოებაში სხვადასხვაგვარი რეაქცია მოჰყვა. როგორ ფიქრობთ, არსებობს რუსულ-ქართული ურთიერთობების გაჯანსაღებისა და საქართველოს ტერიტორიული პრობლემების მოგვარების თუნდაც მცირედი შანსი? რაში დაგარწმუნათ ამ ვიზიტმა?

-საქართველო-რუსეთს შორის ურთიერთობები  დღეს თუ ხვალ მაინც  აღდგება.  ვიცი, რომ „პატრიოტთა“ ეს ნაბიჯი „ოცნებაში“ ბევრს არ მოსწონს, გარკვეულ ნაწილს მოსწონს, მაგრამ  ვერ ამბობს. რაც შეეხება იმ ე.წ. ოპოზიციას, რომელიც ყოფილი მთავრობისგან შედგება, არის სრულად ანტიქართული ჯგუფი, რომელთა მიზანია,  საქართველო არ იყოს დედამიწის ზურგზე. თუ მათი ეს პოლიტიკა გაგრძელდა, ჩვენ ძალიან ცუდ დღეში აღმოვჩნდებით. რუსეთსა და იაპონიას ჯერ კიდევ სსრკ-ს დროიდან კურილიის კუნძულების თაობაზე აქვს დავა, მიუხედავად ამისა, იაპონიაში არის  მინისტრი, რომელიც  იაპონია-რუსეთის ურთიერთობებს განაგებს. მე მიმაჩნია, რომ ეს სწორი ნაბიჯია. ჩვენ პატარა ქვეყანა ვართ და პრაგმატულად უნდა ვუყუროთ მოვლენებს. ქართველი კაცისთვის ტერიტორიული მთლიანობის აღდგენა არის უპირველესი, შესაბამისად, ეს უნდა იყოს ქვეყნის მთავარი ამოცანა. ზოგიერთისთვის კი მთავარია,  სადმე გაწევრიანდეს და თავისთვის რაღაც მოგება მიიღოს. გაწევრიანება არაა პრობლემა, შეიძლება, ქვეყნისთვის რაღაც კარგის მომტანიც იყოს, მაგრამ ეს აფხაზეთის დაკარგვის საფასურად არ უნდა დაგვიჯდეს. რომელ ქართველს უნდა, დაკარგოს ბიჭვინთა, სოხუმი... კი ბატონო, გავწევრიანდეთ, მაგრამ უნდა გვქონდეს ასპროცენტიანი გარანტია, რომ ამ გაწევრიანებით დავიბრუნებთ და აღვადგენთ ტერიტორიულ მთლიანობას. ახლა ვითომ იმისთვის იბრძვიან, რომ ის მაინც დავიცვათ, რაც დაგვრჩაო, მაგრამ რაც დარჩა, ისიც მხოლოდ  ჩვენი მეზობლებთან საომრად  სჭირდებათ.

-„პატრიოტთა ალიანსის“  ინიციატივას „ნატო-საქართველო-რუსეთი“-ს  ფორმატს  ნატოს წარმომადგენელმა სამხრეთ კავკასიაში ჯეიმს აპატურაიმ „გაუგებარი“ უწოდა. ხომ არ ფიქრობთ, რომ ეს  სტრატეგია არარეალურია?

- თუ აპატურაი ფიქრობს, რომ „პატრიოტთა ალიანსის“ მიერ შეთავაზებული ფორმატი „გაუგებარია“, მაშინ შემოგვთავაზოს „გასაგები“ სხვა  ალტერნატივა. გვითხრას, როგორ უნდა მოვახერხოთ ტერიტორიული მთლიანობის აღდგენა, მოგვცეს გარანტია, გვაჩვენოს გამოსავალი. ბუნებრივია, ეს არ შეუძლია. 25 წელია, ვერაფერი გაგვიკეთა. მეტიც, უფრო უარესობისკენ წავიდა საქმე.  რაღაც აზრი გაუჩნდა ერთ-ერთ პარტიას, ამის შესახებ განაცხადა. არ მოეწონა, გასაგებია, მაგრამ ხომ უნდა არსებობდეს რაღაც საპირწონე, რაღაც სხვა გამოსავალი. თუ ეს ფორმატი არამიზანშეწონილია, შემოგვთავაზონ უფრო ლოგიკური გამოსავალი კონკრეტული ვადებით და არა მარტო აღშფოთებებით.

ფაქტია, რომ დიალოგის გარშე საქმე არ გაკეთდება. ამის დასტურია ის, რომ ამდენი წელია საქმე ადგილიდან არ იძვრის. დიალოგისთვის კი ჩვენი ხელისუფლება  არაა მზად, ეშინია, ან არ აქვს უფლება.

-რის ეშინია?

-როგორც კი დიალოგის და ურთიერთობების დალაგების შანსი ჩნდება, დასავლეთის დაფინასებული არასამთავრობოები და პოლიტიკოსები მაშინვე განგაშს ტეხენ.  ყველა ეს არასამთავრობო ორგანიზაცია, ძირითადად, წინა ხელისუფლების შექმნილია. მათ ეს არ აწყობთ, იმიტომ, რომ დაფინასებას კარგავენ. შეერთებული შტატების ინტერესებში რუსეთ-საქართველოს შორის ურთიერთობების დარეგულირება არ შედის. რომელ სტრატეგიულ ურთიერთობებზეა საუბარი, როდესაც ერთი წვეთია და მეორე -ზღვა. საქართველო ამერიკის სტრატეგიული პარტნიორი კი არა, პლაცდარმია იმისათვის, რომ ჩვენს მეზობელს ებრძოლოს და  დაშალოს, ეს უნდა მხოლოდ.

რატომ ვუყვარვართ ამერიკას? როგორ შეიძლება შენს ტერიტორიას ვიღაცას აძლევდე მეზობლისთვის დასამიზნებლად?!  რუსეთი რაც არის, ყველამ ვიცით, მაგრამ ისიც ხომ ფაქტია, რომ  ყველა უბედურებაში ამერიკაა გარეული. დედამიწის ზურგზე არ არის არცერთი ცხელი წერტილი, სადაც პირდაპირ თუ ირიბად ჩართული არ იყოს ამერიკა. მიუხედავად ამისა, ჩვენ მათთანაც კარგი ურთიერთობა გვინდა, მაგრამ ჩნდება კითხვა, რისთვის ვუნდივართ?  რა სტრატეგიული პარტნიორები ვართ მათთვის, როცა ასანთს ვერ ვამზადებთ? პარტნიორები კი არა, ჩვენ მათთვის მხოლოდ კარგი პლაცდარმი ვართ.

გნებავთ, ესპანეთი ავიღოთ. რა ხდება კატალონიაში? ვის უნდა ესპანეთის დაშლა? ევროპას არ უნდა, იმიტომ რომ ეს პრეცედენტია მათთვის, მაგრამ ამერიკას უნდა...რუსეთს არ აწყობს, ჩეჩნეთი აქვთ...  ჩვენც არ გვაწყობს, მაგრამ ხმას ვიღებთ?  რატომ  არაფერს ვამბობთ ამაზე? იმიტომ, რომ ამერიკას ასე აწყობს? რატომ არ ამოვიღეთ ხმა თუნდაც კოსოვოზე?

ვინც კატალონიის დამოუკიდებლობას მხარს უჭერს, უნდა მოემზადის იმისათვის, რომ ესპანეთში  ისეთივე არეულობა დაიწყება, როგორიც სხვა ქვეყნებში.  არ არის ქვეყანა, სადაც ამ კუთხით შემდგომში პრობლემები არ გაჩნდება. ჩვენი პრობლემები კი უფრო გამწვავდება და სხვა რეგიონებშიც საშიშროება შეგვექმნება. ეს ჩვენთვის  დამანგრეველი იქნება, რაც დავკარგეთ, შეიძლება სამუდამოდ დავკარგოთ და კიდევ სხვა რეგიონები მივაყოლოთ. ეს დიდი საფრთხეა, ამიტომ  ხმა უფრო მეტად უნდა ამოვიღოთ და არა ბოლოს ერთი განცხადებით..

სანამ საქართველო იქნება ამერიკის პლაცდარმი რუსეთის დასაშლელად, ჩვენი ტერიტორიების დაბრუნება რუსეთის მიერ, გამორიცხულია,  დღის წესრიგში დადგეს. ამ ტერიტორიების რაიმე სახით დაბრუნებაზე ლაპარაკი ზედმეტი იქნება, რადგან რუსეთს ეს ტერიტორიები   ამერიკის პლაცდარმთან დასაპირისპირებლად სჭირდება. გამოდის, რომ რაც მეტი საყრდენი ექნება ამერიკის აქ, მით მეტი სამიზნე ექნება რუსეთს საქართველოში.

პატარა ქვეყანა ყველასთან  კარგად უნდა იყოს და განსაკუთრებით, მეზობლებთან. ნატოს წევრია თურქეთი, მაგრამ რუსეთის წინააღმდეგ ეკონომიკურ სანქციებს არ შეუერთდა და საკმაოდ კარგად მოითბო ხელი. ამიტომ ქვეყნის ხელმძღვანელი რომ ხარ, პირველ რიგში, შენი ქვეყნისთვის უნდა იყო.

-დასავლეთმა ულტრალიბერალური ფასეულობების გადახედვა უკვე დაიწყო, გერმანიის ბუნდესტაგში ნაციონალისტები პარლამენტში მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ პირველად შევიდნენ  და ე.წ. ლგბტ-ის წინააღმდეგ მკვეთრი გამოსვლები დაიწყეს. შეერთებული შტატების პრეზიდენტი ლიბერალურ პოლიტკორექტულობას მწვავედ აკრიტიკებს და აცხადებს, რომ მისი გუნდი შეაჩერებს ქრისტიანულ ფასეულობებზე შეტევას. ამ დროს კი ისეთი კონსერვატიული ქვეყნის დედაქალაქში, როგორიც თბილისია, საკრებულოს მაჟორიტარობის კანდიდატად ლესბოსელი იყო წარდგენილი, არ აქვს მნიშვნელობა, ის 0% -იანი პარტიის წარმომადგენელია, თუ 0,01%-იანის, პრეცედენტი შექმნილია. რის მიმანიშნებელია ის, რომ ამ ფაქტს საზოგადოების მხრიდან პროტესტი თითქმის არ მოჰყოლია? რას ფიქრობთ, თვალი შეგვაჩვიეს და ყური გაგვიხედნეს უკვე?

-ეს სუფთა პროვოკაციული ნაბიჯი და სრულიად სამარცხვინო ფაქტი იყო.   სანამდე უნდა ითმინოს კაცმა? ეს იყო გამოწვევა, უნდათ, დაგვაბეჩავონ. ნახევარპროცენტიანი პარტიაც არ არის, მაგრამ ამით დამატებით ფინანსებს შოულობენ. ზოგადად, ლგბტ თემა დამატებითი მილიონების მოძიების კარგი საშუალებაა იმისთვის, რომ კონკრეტულმა ჯგუფმა მსგავს თემებზე აგიტაცია-პროპაგანდა გაწიონ, საკმაოდ დიდი რაოდენობის ფულს იხდიან. ეს ბევრისთვის ჩვეულებრივი სამუშაოა, რეალურად კი თემა საერთოდ არ აინტერესებთ. მსგავს „სამსახურში“ ჩაბმა სწორედ სამუშაო ადგილების არარსებობითაა გამოწვეული. ხალხს თავი ასე გააქვს. კი, არსებობს ხალხი, რომელთაც გულით სწამთ იმის, რასაც აკეთებენ, მაგრამ უმრავლესობა მათგანი რეალურად აბსოლუტურად სხვა პოზიციაზეა. ვინც ახლა ლგბტ-ს უფლებებს იცავს, დიდი ნაწილი საერთოდ არანაირ შემხებლობაში არაა ამ თემთან. თუ მათ სხვა სამსახურს მივცემთ, დარწმუნებული ვარ, არჩევანს ლგბტ თემის პროპაგანდაზე ნამდვილად არ გააკეთებს. საქმე ისაა, რომ ბევრისთვის პოლიტიკა ბიზნესია, რომელშიც ზოგჯერ მთელი ოჯახებით ერთვება. ამის დანახვას შეიარაღებული თვალი არ სჭირდება. პოლიტიკური ბიზნესმენები ხშირად რიგით ბიზნესმენებსაც ეჯიბრებიან და ეს ბევრისთვის უკვე ცხოვრების წესად  და შემოსავლის წყაროდ იქცა.

რაც შეეხება პროტესტის უქონლობას, ეს ფსევდოგანათლებამ განაპირობა.  გეუბნებიან, - რად გინდათ მეცნიერება, თუ ვინმე მაგარია, ჩვენ ვასწავლითო. საქართველოს რა? არაფერი. ახალგაზრდობამ მიატოვა სწავლა, ვინც მაგარი აღმოჩნდება, საზღვარგარეთ მიჰყავთ, ქვეყანა იფიტება. ის იქ ოჯახს შექმნის და სამუდამოდ დარჩება, სამწუხაროდ, საქართველოსთვის აღარ იქნება. ერთი-ორი თაობა და მარტო ის ეცოდინებათ, რომ ფესვები აქვთ ქართული. იქ წასულთაგან საბოლოოდ ჩვენს ქვეყანას არაფერი დარჩება, ვგულისხმობ ქართულ სულს, ძალს, ზნეობას, ადათ-წესებს, რამაც  ჩვენი ქვეყანა გადაარჩინა. ქართული ღირებულებების მსგავსი არ მეგულება მსოფლიოში. რომელ ქვეყანაშია მამიდაშვილობა და დეიდაშვილობა, მოყვარე და ნათლიმამა?! იქ, ჩვენგან, განსხვავებით სულ სხვა ურთიერთობებია... ჩვენს ურთიერთობებს, ჩვენს ქვეყანას კი გაფრთხილება სჭრიდება...

 

loading...